maria stafyniak

Naprawdę lubię spadać // I really like falling down (2012)

PLATERÓWKA http://www.facebook.com/plater92
Dziękuję Natalio Złocino Droga

BARDZO LUBIĘ SPADAĆ
slideshow 15 min, dźwięk misy grające (Paweł Kula, Łukasz Mazurek, Dominika Piaścik, Maria Stafyniak)

Łukaszu dziękuję za udostępnienie sprzętu http://www.nepalshop.pl/

Głównym wątkiem obrazów jest spadanie na scenie; upadki modelek na wybiegu i momenty między potknięciem a uderzeniem o ziemię. Momenty bardzo szczególne; budzą emocje, od wzruszenia po szyderczy śmiech. Upadek sam w sobie ma ciężką konotację, jest kojarzony z porażką lub niepowodzeniem. Modelki zostały wynajęte aby prezentować pewien wzorzec kobiecości i w niektórych momentach nie dają rady i nie są w stanie gładko przejść.
W tym kontekście upadki modelek (których przecież głównym zadaniem jest chodzenie) mają w sobie coś poruszającego, coś demaskującego, coś wyzwalającego. Scena pęka i pojawia się rzeczywistość.

Falling down on a stage and moments between a stumble and touching a catwalk is a sideshow's leitmotif. These moments are very special, they arouse emotions from sneering to tenderness. A fall itself convey a heavy connotation, it's associated with a defeat and failure.

Models were hired to present some particular pattern of womanhood and sometimes they are not able to walk smoothly. In this context the models falls (whose a main task is walking) have something moving, exposing and liberating. A stage cracks and reality occurs.

I REALLY LIKE FALLING DOWN, slideshow, 15 min, sound playnig bowls (Pawel Kula, Łukasz Mazurek, Dominika Piaścik, Maria Stafyniak)

Fot. Karolina Machowicz

Fot. Karolina Machowicz, po prawej Gosia Goliszewska

Fot. Karolina Machowicz

Wybrane klatki z "Naprawdę lubię spadać":

Kwadrat // A Square (2006)

kwadrat nie jest całością ani szczegółem

kwadrat jest czymś malutkim i czymś olbrzymim

kwadrat jest czymś budującym się i jednocześnie rozpadającym.

kwadrat nie jest ani pusty ani pełny.

kwadrat nie jest naturalny ani sztuczny.

kwadrat nie jest dualistyczny

Zasłona // The Curtain

Zdarza się, że przedmioty na czas swojej nieaktywności są zasłaniane. Przykrycie może być zabezpieczeniem lub wyłączeniem rzeczy z ich funkcji. Ta ochronna materia ukrywa tożsamość przedmiotów, stają się one łudząco do siebie podobne. Tkanina sama w sobie jest bezkształtna i zmienia swoją formę w zależności od rzeczy, które sobą zakryje; w każdej chwili może się zmienić. Warstwa oddzielająca to, co jest od tego, co nie jest, sama w sobie staje się nową jakością. Patrząc na kurtynę oczekujemy widoku sceny, stojąc przed zasłoną spodziewamy się okna i krajobrazu.

Pokój zaaranżowany został jak przestrzeń mieszkalna. Formy znajdujące się w nim sugerują obecność zakrytych przedmiotów, okazuje się, że pod zakryciem tych przedmiotów nie ma. To sytuacja, która nie istnieje w czasie teraźniejszym, nie można jej bezpośrednio doświadczać ani kontynuować. Za przykryciem jest wolna przestrzeń, którą rozumiem jako potencjalność indywidualnych wyobrażeń i odniesień. Dzięki temu znaczenia mogą swobodnie dryfować bez względu na ich powiązania z umownym czasem i chronologią. Pojawia się pytanie o iluzoryczność linearnego czasu.

W pracy został użyty rytmiczny dźwięk, który przypomina tykanie zegarka, jednak jego rytm został zaburzony; z szybkiego zmienia się wolny. Zmieniający się puls powtarzającego się dźwięku bardziej wiąże się czasem egzystencjalnym niż obiektywnym. Jednocześnie nieustanne odmierzanie różnych odcinków czasu aktualizuje zastaną sytuację.

Zasłona, tkanina, klej, dźwięk>><< 2008, Dopiewo k. Poznania, mieszkanie prywatne
The Curtain, fabric, glue, sound >><< 2008, Dopiewo, private flat

Historia lubi się powtarzać // History Repeats Itself

"Historia lubi się powtarzać" (we współpracy z Pawłem Kulą).Fragment książki artystycznej W ramach projektu Ruchomy Pamiętnik.

"History likes to repeat itself" (in colaboration with Paweł Kula). A fragment of an artistic book, in a frame of a project Mobile Diary.

Jedna i trzy kobiety, jeden i trzech mężczyzn // One and Three Women, One and Three Men

Wersja z 2010 roku, przygotowana do performensu.
Pierwotnie istniała wersja z 2006 "Jedna i dwie kobiety, jeden i dwóch mężczyzn."

A version from 2010, prepared to the performance.
Oryginally the work was made in 2006 as a "One and Two Women, One and Two Men"